Rod jest rzadkim pierwiastkiem, spotykanym w stanie wolnym głównie w rudach platynowców oraz w rudach siarczkowych chromu, żelaza i niklu. Odkryty został przez Williama Wollastona w 1803 r. przy okazji oczyszczania platyny z domieszek. Wyjątkowe właściwości rodu, bądź co bądź - metalu szlachetnego: mała reaktywność chemiczna (odporność na działanie kwasów), twardość (ale i kruchość), spowodowały wprowadzenie rodu do jubilerstwa. Już w latach trzydziestych ubiegłego wieku stosowano powłoki osadzane galwanicznie. Drogie elementy zastępowano wyglądającymi podobnie (ale dużo tańszymi) powłokami rodu osadzanymi na tańszych metalach.

Z czasem cena rodu wzrosła, ale i tak pozostaje interesującą technologią, obecnie bardzo często wykorzystywaną w biżuterii złotej i srebrnej.

Głównymi cechami powłok rodowych nanoszonych metodą elektrochemiczną są wyjątkowe właściwości optyczne: wysoka jasność, wysoki współczynnik odbicia światła oraz twardość. Warto wiedzieć, że powłoki rodowane, nanoszone na gładkie powierzchnie metali szlachetnych, z czasem (przy szczególnie intensywnym użytkowaniu) mogą ulec starciu.