Kamieniami szlachetnymi nazywa się takie minerały naturalne, których trwałość, blask i barwa stanowią wartość w jubilerstwie i złotnictwie. Na ich ocenę składa się wiele czynników: rzadkość występowania, waga, czystość i barwa, trudność obróbki i czasem – moda. Przybliżona klasyfikacja klasycznych kamieni szlachetnych, od najbardziej wartościowych: diament, szmaragd, rubin, szafir, opal, ametyst, turmalin, chryzolit, akwamaryn, agat, chryzopas, kwarc różowy, kwarc zadymiony, kocie oko, tygrysie oko, malachit, lazuryt i jaspis.
Ocena kamienia szlachetnego wymaga dużego doświadczenia i znajomości minerałów.

Jednostką wagi kamieni szlachetnych jest karat (1 kt=0,2 g).

Wady najczęściej spotykane w kamieniach szlachetnych:
-    lusterka lub pęknięcia (usterki krystalizacyjne, np. w diamentach)
-    czarne punkty (np. w diamentach)
-    zarysowania (np. w szmaragdach)
-    nitki (np. w rubinach czy szafirach w ich jaśniejszych strefach).

Chemiczna klasyfikacja kamieni szlachetnych jest dość trudna. Poza diamentem, który jest czystym węglem, wszystkie inne są ciałami złożonymi z różnych związków chemicznych, jak tlenki i wodorotlenki glinu, krzemiany z domieszkami związków glinu, miedzi, chromu, niklu i żelaza, które nadają im np. różne zabarwienie.

Badania właściwości fizycznych i optycznych mają praktyczne znaczenie dla rozpoznawania minerałów, a po obróbce – również oceny ich wartości.

Źródło: opr. własne na podst. "Złotnictwo" M. Knobloch, Internet